حرفهای پرتقالی
سلام
نگاهت را نمي خوانم نه با مايي نه بي مايي
زكارت حيرتي دارم نه با جمعي نه تنهايي
گهي از خنده گلريزي
مگر اي غنچه گلزاري ؟
گهي از گريه لبريزي مگر اي ماه دريايي ؟
چه مي كوشي به طنازي كه بر ابرو گره بندي
به هر حالت كه بنشيني ميان جمع زيبايي
درون پيرهن داري تني از آرزو خوشتر
چرا پنهان كني اي جان ؟ بهشت آرزوهايي
گهي با من همآغوشي گهي از ما گريزاني
بدين افسونگري در خاطرم چون
نقش رويايي
لبت گر پي سخن باشد نگاهت صد زبان دارد
بدين مستانه ديدن ها نه خاموشي نه گوياييي
گهي از ديده پنهاني پرزادي پريرويي
گهي در جان هويدايي فرح بخشي فريبايي
به رخ گيسو فروريزي كه دل ها را برانگيزي
از اين بازيگري بگذر به هر صورت دلارايي
چرا زلف سیاهت
را حجاب چهره مي سازي
تو ماهي در دل شب ها نه پنهاني كه پيدايي
زبانت را نمي دانم نه بي شوقي نه مشتاقي
نگاهت را نمي خوانم نه با مايي نه بي مايي
| Design By : Night Skin |
کوچه باغی است
که از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق
به اندازه ی پرهای صداقت آبی است
می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ
سر به در می آرد
پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد
در صمیمیت سیال فضا
خش خشی می شنوی
کودکی می بینی
رفته از کاج بلندی بالا
جوجه بر میدارد از لانه ی نور
و از او می پرسی
خانه ی دوست کجاست؟
LinkDump
