ماری می دانست در باره ی چی حرف می زند، قبل از اینکه بیماری اش او را به بیمارستان روانی بکشاند، چهل سال از عمرش را به وکالت گذرانده بود. در همان ابتدای کار دید معصومانه اش را نسبت به عدالت از دست داد و به این نتیجه رسید که قوانین برای حل مشکلات به وجود نیامده اند بلکه برای به تاخیر انداختن همیشگی جدال ها وضع شده اند. مایه شرمساری بود که خداوند، یهوه، آفریدگار- مهم نبود او را با چه نامی می خوانند- در دنیای امروز زندگی نمی کرد چرا که اگر چنین بود، ما همچنان در بهشت بودیم و او هم گرفتار درخواست ها،خواهش ها،تقاضاها،منهیات و نظریات اولیه میشدو باید در محکمه های گوناگون تصمیمش را برای اخراج آدم و حوا از بهشت به دلیل لغو دستوری مطلق که هیچ شالوده ای در قانون نداشت ، به قضاوت می گذاشت:(تو نباید میوه ای از درخت معرفت خیر و شر بخوری).

نوشته ی پائولو کوئیلو (کتاب ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد)

ادامه داستان را در ادامه مطلب بخوانید