برای اولین بار تو زندگیم ، یه حس تازه ای بهم دست داد.یه حسی که باعث شد بفهمم که خیلی چیزا رو دوست دارم.خیلی چیزایی که دلم نمی خواد هیچ وقت از دستشون بدم. با خودم خیلی فکر کردم. آخرش هم به یه نتیجه رسیدم. یه تصمیم گرفتم که به خیال خودم بزرگ ترین تصمیم زندگیمه.به این نتیجه رسیدم که همه ی چیزایی رو که آدم داره ، از بین میرن حتی خود آدم.(خیلی فکر کردما البته تنهایی). و البته چیزایی رو که آدم بیشتر دوست داره زودتر از آدم گرفته می شن( و باز هم به تنهایی پی بردم) و این دلیلی بود برای اینکه من تصمیم بگیرم ، تصمیم بگیرم که قدر چیزایی رو که دارم بدونم.هر چیزی که دارم رو وقتی هست احساسش کنم و با تمام وجودم لمسش کنم و بفهمم که هست، نه وقتی که دیگه دیر شده و نمی شه چیزای از دست رفته رو دوباره به دست آورد.تصمیم گرفتم که تو تمام عمرم هیچ کاری رو نیمه تمام ولش نکنم و همیشه تا آخر هر راهی رو برم. حتی اگه به قیمت جونم تموم شه. البته نه هر کاری. کاری که بدونم برام بهترین نتیجه رو داره.دلم می خواد خدا بهم کمک کنه که بتونم به هدفام برسم. راستی دارم واسه کنکور هم از حالا خودمو آماده می کنم.وای خدا چرا کنکور اینقدر مهمه؟؟؟؟؟! یه چیز دیگه ، واسه آبجی ما هم دعا کنین که تو مسابقه 24 تیر بتونه یه کاری بکنه . آخه انتخابی تیم ملی دارن. خدایا بهش کمک کن که بشه عضو تیم ملی. راستی ما هم داریم راه آبجی بزرگه رو می ریم.از هفته پیش با هم می ریم اسکواش تمرین می کنیم. کم کم دارم پای گندمو می ذارم تو کفشش .آخه می گن پیشرفتم عالی بوده. خدارو چی دیدین ، شاید یهو نایب قهرمان استانو (خواهرم) شکست دادیم شدیم قهرمان.............البته شتر در خواب بیند پنبه دانه و ادامه ش.بگذریم براتون کلی آرزوی موفقیت می کنم. و امیدوارم که از  هر جای این مملکت این وبلاگ رو خوندین خدا به فکتون رحم کرده باشه و به خاطر روده درازیای من پیاده نشده باشه. قربونت برم تا بعد که دوباره جو بگیرتمو بیام اراجیف ببافم براتون....